Grote meid!!!

Grote meid!!!

Bijna 15 maanden en lekker eigenwijs!!

Vorige week was het dan zover: ons lieve kleine (maar eigenlijk al heel erg grote) meisje werd 1 jaar! Ongelooflijk hoe snel dat eerste jaar gegaan is, het ene moment werd ze geboren, het andere moment was ze al jarig! Maar aan de andere kant lijkt ze altijd al bij ons te zijn, en is ze nu zo heerlijk zichzelf, haar eigen persoontje, helemaal bekend voor mama, niet meer vreemd, maar oh zo eigen en van ons! Izzie is een pittige dame, met een duidelijke eigen wil! Ze is een wijsneus, wil alles zien, voelen en proeven. En hoewel we dachten dat ze nogal laat was met kruipen, heeft ze een inhaalslag gemaakt en staat nu bijna los en haalt gevaarlijke streken uit! Het valt nog mee met vallen en blauwe plekken, want gek genoeg is ze best wel handig tijdens haar vreselijk eng uitziende toeren.

Groeien doet ze goed, kwa lengte en kwa gewicht, al blijft ze een lange slanke den (net als mama…). Haar haren zijn lang genoeg voor een heuse staart, dus stad en land zijn inmiddels leeggekocht aan speldjes en elastiekjes. Praten doet ze nog niet, al staat het kleine mondje nooit stil en schijnt ze een echt eigen taaltje ontwikkeld te hebben. Mama roept ze ondertussen als ze wakker is, door heel hard NAAAAAANAAAAAA te roepen, en daarna JAAAAA???? erachteraan. Ik vat het maar op als 'Mama, kom je?' Papa is haar grote vriend met wie ze spannende spelletjes doet. Verstoppertje (met inmiddels vaste verstopplekjes waarbij je eigenlijk alleen haar ogen en neus niet kunt zien, maar de rest natuurlijk wel, terwijl zij denkt onzichtbaar te zijn ) en tikkertje (waarbij papa zijn knieen kapot moet kruipen terwijl hij woest 'ik kom je pakken hoorrrrr' roept) zijn favoriet, maar ook op zijn kop hangen en door de lucht vliegen vindt ze erg leuk. En ik probeer dan maar niet te kijken, want ben toch veel te flauw en vind haar overal nog te klein en te baby voor.

Haar verjaardagsfeestje was super leuk, met een prachtig versierde taart en veel leuke kadootjes en gezelligheid! De dagen ervoor en erna waren emotioneel, omdat toch alles weer naar boven kwam. De normale gevoelens, zoals herinneringen aan de bevalling en hoe spannend en geweldig het allemaal was toen ze geboren werd. Maar ook de verdrietige jaren en gebeurtenissen die zich voor mijn zwangerschap hebben afgespeeld passeerden mijn gedachten. Onvoorstelbaar, maar Izzie zou er zomaar wel eens niet geweest kunnen zijn….. Nog iedere dag als ik wakker word van ons meisje besef ik me heel bewust hoe groot wonder ze is, hoe dankbaar we zijn dat we voor haar mogen zorgen, hoe gelukkig we met haar zijn, hoe mooi ze is, hoe lief ze is, enz enz….. Zou dat ooit nog een keer voor ons weggelegd zijn?

Het gaat hier SUPER goed, het is zo ontzettend genieten met ons lieve vrolijke meiske! Ze wordt veel te snel groot, maar oh wat is het een heerlijk kind! Nu ze eindelijk bij ons is, kunnen we soms wel janken als we bedenken dat ze er misschien wel nooit geweest was als we niet alles op alles hadden gezet…. Iedere ochtend dat lachende koppie als ik haar kom halen, iedere avond die armpjes om mijn nek als ik haar naar bed breng. Tussendoor haar lach, haar gilletjes, haar kletsende stemmetje en die glimmende oogjes. Dit is echte LIEFDE, zoals ik het nog nooit eerder gevoeld heb!

Eindelijk was het dan zover…..mijn eerste echte moederdag!! Wat eerst een dag was waar ik vreselijk tegenop zag, en die ik eigenlijk verafschuwde, omdat ik in mijn hart al jaaaaaren mama was, maar ons oh zo gewenste kindje nog steeds niet was gekomen, was nu een dag met een gouden randje! Papa had heel erg zijn best gedaan om het bijzonder te laten zijn voor mij. Samen met Izzie had hij haar eerste tekening gemaakt en een lieve kaart geschreven. Ik kreeg ontbijt op bed en binnenkort, als mevrouwtje goed genoeg kan zitten, krijg ik ook een heuse MAMA-fiets! Ik voelde me de hele dag zweven van geluk!

Wat geniet ik toch ontzettend van ons kleine meisje! Ik hou zooooo veel van haar, dat het gewoon pijn doet… Iedere ochtend dat lieve lachje op haar mooie gezichtje als ze mij boven haar bedje ziet verschijnen. Dan ben ik spontaan verliefd en lopen de tranen over mijn wangen! Stoppen met werken, en iedere dag met haar mogen doorbrengen, was de allerbeste beslissing van mijn leven, echt waar! Kijk maar naar dat snoetje, en je begrijpt meteen wat ik bedoel!!!

De afgelopen 6 weken heb ik het geprobeerd, de combinatie werken en mama van Izzie zijn. Het was heel erg wennen om mijn lieve kleine meisje achter te laten bij anderen, maar ze deed het goed, vond het wel gezellig, dus dat was al een hele geruststelling! Mij ging het minder goed af, en ook wat energie betreft zakte ik steeds verder weg… Izzie komt soms 2 keer op een nacht nog voor een voeding, en dan ging om 5 uur mijn wekker weer om te gaan werken! Ook al werkte ik niet zo heel veel (15 uur ongeveer), toch bleek het te veel gevraagd van mijn lichaam. Vorige week kon ik alleen nog maar huilen, zo uitgeput was is, ik zat er helemaal doorheen. Dus meldde ik me ziek, om het even aan te kijken. Maar die ziekmelding werd niet geaccepteerd, de bedrijfsarts concludeerde na een telefoontje van 10 minuten dat mijn situatie niets te maken had met mijn ziekteverleden en mijn (officieel nog steeds 100%) arbeidsongeschiktheid, en dat ik maar onbetaald ouderschapsverlof op moest nemen!?!?! Onbegrijpelijk vond ik, dus ik belde met UWV, waar ik te horen kreeg dat ik in principe zo terug kon vallen op mijn WAJONG uitkering, als het gewoon niet lukte om te werken. Ik was tenslotte nooit herkeurd, en als de veranderde situatie het mij onmogelijk maakte om te werken, adviseerden ze mij om ontslag te nemen en voorlopig thuis te blijven. Het grote voordeel was voor mijn gevoel dat dan ook de druk van de ketel zou zijn, ik hoefde me niet meer schuldig te voelen naar de clienten en collega’s, hoefde me niet meer druk te maken hoe en wanneer ik dan weer wel terug kon gaan werken… Ik heb die knoop maar doorgehakt, mijn ontslag ingediend en zucht…..wat een opluchting kwam er toen!! Dat ik me zo druk gemaakt heb, dat ik zo bang was om dan te falen, onbegrijpelijk! Ik voel me al een stuk beter, ben voor mijn gevoel een veel leukere moeder voor Izzie en geniet van elke seconde samen met haar. Iedere dag samen wakker worden, samen de hondjes uitlaten, samen knuffelen… Niet meer in de stress schieten als ze ‘s nachts wakker wordt om te drinken, omdat ‘het schema’ dan in de war komt met slapen en de wekker voor mijn werk enz enz. Laat de zomer nu maar komen, heerlijk genieten samen met Rudi en ons lieve meisje!!! Vorige week hebben we fotoshoot deel 3 gehad….hier een paar mooie kiekjes!